Historia kobiecej mody

Historia kobiecej mody nabrała wyrazu w XX wieku za sprawą przemian społecznych, które ugruntowały pozycję
kobiet. Moda stała się manifestacją poglądów i upodobań, jak również znakiem czasów i politycznych przemian.
Na podstawie zmian, które zaszły w modzie kobiecej w XX wieku, możemy prześledzić bieg historii tego stulecia.

W 1900 roku, wraz z końcem epoki wiktoriańskiej w świecie kultury
i mody powoli następowały transformacje, a Europa dążyła do zmian
w imię postępu. Modna kobieca sylwetka, zgodnie z estetyką secesji,
została wymodelowana gorsetem w kształt litery S - wąska,
rozkloszowana spódnica zamiatała ziemię, a góra sukni była bogato
zdobiona falbanami, koronkami, kryształkami, w zależności od okazji.
A okazji, by zmienić strój było w owym czasie niemało: popołudniowa
herbatka, wizyta, jazda konna, odpoczynek z rodziną, przyjęcie, bal,
gala, wyjście do teatru... Nie bez powodu ten pełen dobrobytu okres
nazywany był “Belle Epoque”. Najsłynniejszym krawcem w tym czasie

był Charles Frederick Worth, ubierający damy z wyższych sfer w suknie będące prawdzi-
wymi dziełami sztuki. Do jego najwierniejszych klientek należała cesarzowa Eugenia, która
rozsławiła jego kunszt w Europie. Zmiany zaczęły następować powoli, od mody sportowej,
ze względów funkcjonalnych: nowoczesne kobiety zamiast sukni nosiły długie spódnice
i wypasowane żakieciki, bluzki ze stójką i bufiastymi rękawami, oraz “sportowe” słomkowe
kapelusze. W popkulturze ikoną tego wizerunku została “Dziewczyna Gibsona”,
postać rysowana dla magazynu “Colliers” przez Charlesa D. Gibsona. Przedstawiała
wyemancypowaną młodą damę, miłośniczkę sportu i jazdy automobilem, która utrwaliła
wizerunek aktywnej kobiety w Stanach Zjednoczonych i podbiła serca Europejek.
Jednocześnie, w 1904 roku odbyły się pierwsze protesty Sufrażystek, walczących
o równe prawa dla kobiet, co pozostało nie bez znaczenia dla mody. Słynny krawiec
Paul Poiret w 1903 roku otworzył swój pierwszy salon w Paryżu i okazywał duże
zrozumienie dla zmieniających się potrzeb kobiet. To on, jako pierwszy oswobodził
kobiecą sylwetkę z gorsetu, wprowadzając w 1906 roku kolekcję inspirowaną stylem
Empire. Ta radykalna zmiana została przyjęta entuzjastycznie i pociągnęła za sobą
kolejne modowe eksperymenty: w 1907 roku Mariano Fortuny zaproponował
kobietom suknię w stylu greckim z delikatnie plisowanego lekkiego jedwabiu
miękko opływającego ciało. Pojawienie się w Paryżu słynnych Ballets Russes
w 1909 roku wywołało silne zainteresowanie wpływami orientalnymi, również w modzie: nastąpiła eksplozja kolorów
i faktur: brokatów, żakardów, haftów, futer. Paul Poiret zaprojektował pierwsze spodnie, nazwane “haremowymi”, a modne
kobiety wywoływały szok nosząc na głowie turban. Do historii przeszły słynne przyjęcia inspirowane “Baśniami 1001 Nocy”
wyprawione w rezydencji Paula Poiret, podczas których damy prezentowały coraz bardziej ekscentryczne stroje.

Zmiany w modzie zostały wyhamowanie przez wybuch I Wojny Światowej
w 1914 roku, choć paradoksalnie można powiedzieć, że to właśnie
sytuacja polityczna miała w tym czasie największy wpływ na ewolucje
mody i dążenie do coraz większej funkcjonalności. W okresie wojny wiele
kobiet pomagało na froncie, inne były zmuszone przejąć męskie zadania
w rodzinie, toteż długość sukni musiała ulec skróceniu i sięgała już ponad
kostki. Po wojnie kobiety w krajach europejskich uzyskały powszechne

prawa wyborcze, możliwość studiowania i uprawiania rożnych zawodów. Rewolucja w modzie zbliżała się
nieuchronnie, nadeszła złota epoka Dwudziestolecia Międzywojennego.
Po wojnie, zatarły się różnice w hierarchii społecznej, wyzwolone kobiety manifestowały swoją niezależność poprzez styl
“Garconne”. Chłopczyce nie eksponowały strojem kobiecości, wręcz przeciwnie: wyszczuplały optycznie sylwetkę,
a nawet nosiły specjalne, spłaszczające biust gorsety (na rynku pojawiły się materiały elastyczne i zamki błyskawiczne,
opatentowane w 1924 roku, pozwalające dopasować strój do sylwetki). Charakterystyczna sylwetka z lat 20-tych ma
smukły kształt z obniżoną optycznie linią talii, wyeksponowanymi ramionami oraz nogami, bo długość sukienek po raz
pierwszy sięgnęła za kolano, odsłaniając łydki. Takie proporcje sylwetki obowiązywały zarówno w modzie codziennej,
jak i wieczorowej, gdzie wyraźnie widać było wpływ wzornictwa Art Deco. Sukienki skrzyły dekoracjami
w geometrycznych formach, które na dobre zastąpiły przedwojenne organiczne zdobienia. W epoce dynamicznych
tańców takich, jak jive czy charleston, liczył się ruch, dynamika, błysk - nieodzowne były frędzle, kryształy, cekiny.
Styl chłopczycy wyróżniała również fryzura: włosy skrócone za ucho, najczęściej z grzywką, jak u Poli Negri lub ułożone
w wyciskane fale, jak u słynnej Josephine Baker. Prekursorem tego stylu i fryzjerem obydwu gwiazd był stylista polskiego
pochodzenia, Antoni Cierplikowski, pracujący pod pseudonimem Antoine. Narodził się kult szczupłej figury, nastała moda
na sport i opaleniznę, której zagorzałą zwolenniczką była projektantka Coco Chanel. Inspirowała ona sportowym stylem:
jej modernistyczne projekty trafiały idealnie w potrzeby współczesnych kobiet: wprowadziła do mody wygodne ubrania
z miękkiego dżerseju, a na lato zaproponowała marynarskie spodnie o męskim kroju.

Temat miesiąca

Poradniki

Nasze rankingi